ff wachten nog...

Afgelopen donderdag ben ik naar Banjul geweest. Banjul is de hoofdstad, maar niet de grootste stad van Gambia. Ik ga graag naar de markt in Banjul. Er staan veel kraampjes dicht op elkaar en het is er altijd druk. Je loopt van de kledingsectie naar de groentesectie en dan sta je ineens in de vissectie of de vleessectie. Als het erg warm is, dan kun je het wel benauwd vinden en kunnen de geuren van vis, vlees en kruiden wel erg op je afkomen. Gewoon rustig blijven ademhalen en je niet gek laten maken door de bedrijvige marktkooplui die je om de haverklap aanmanen ruimte te maken omdat ze er met hun gevulde kruiwagen langs willen. De hygiënevoorschriften zijn ook een tikkeltje anders dan bij ons: vis ligt ongekoeld op tafeltjes met een zwerm vliegen eromheen en bij de vleesafdeling kun je ook levende kippen kopen. Toen ik mijn tomaatjes zelf uit de bak pakte, zag ik nog net een muisje uit de bak wegglippen. Al met al een gezellige boel.  

Vanaf de achterkant van de markt steek je de straat over en dan loop je zo het strand op. Banjul is de havenstad van Gambia. Het is dus ook de stad waar onze bananendozen altijd aankomen. Er zijn echter veel problemen in de haven de laatste maanden. Duurt het normaal gesproken ongeveer 6 weken voordat de bananendozen aankomen, ligt de gemiddelde tijd nu op 14-16 weken. De vertraging wordt veroorzaakt door het materieel in de haven van Banjul. 2 Van de 3 kranen die ingezet worden bij het lossen van de schepen zijn kapot en geld voor reparatie/vervanging is er blijkbaar niet. Gevolg is dat containerschepen vaak wekenlang voor Banjul liggen te wachten tot ze de haven in mogen. Ik zit ook met smart te wachten op de bananendozen die we op 5 oktober jl. al naar Nijkerkerveen hebben gebracht. In de dozen zitten o.a. alle tasjes voor het project "Gambiaanse moeders in het zonnetje". De geschatte aankomsttijd staat op morgen, 3 febr. om 08:00 uur. Ik hoop dat ze inderdaad morgen in de haven aankomen en gauw worden gelost, zodat we ze in de komende week op kunnen halen. Naast de tasjes zitten er nog meer spullen in die ik graag zelf uit wil gaan delen. Duimen drukken dus maar.

Ondertussen geniet ik volop van het mooie weer, de omgeving en de ontmoetingen met mensen. Vrijdag ging ik op bezoek bij Ebrima en zijn familie in Brikama. Ebrima is een jongeman die leraar is op een school helemaal aan de andere kant van Gambia dan waar ik verblijf. Ik heb al erg lang contact met hem via Whatsapp en het is altijd erg leuk om van hem te horen/lezen hoe het reilt en zeilt op een Gambiaanse school en hoe het voor hem als leraar is. Hij noemt me altijd mummy en ik ben ook ongeveer even oud als zijn Gambiaanse mummy. Ongeveer even oud want de geboortedatum van zijn mummy is onbekend, net als van zoveel andere Gambianen die in dorpjes opgegroeid zijn en nooit naar school zijn geweest. Ebrima's vader is wel naar school geweest. Zijn vader is bijna helemaal blind. Ebrima wilde me heel graag ontmoeten, maar ik zag het niet zitten om de 300 km af te leggen naar de plaats waar hij woont en werkt. Ebrima kwam daarom speciaal voor mij naar Brikama en dat is een tocht waarvoor hij toch bijna de hele dag in de mini taxibusjes heeft gezeten. Het was fijn om hem en zijn familie te ontmoeten.  

Ook dit weekend had ik weer logeetjes in huis. Kinderen van Gambiaanse vrienden. Het is gezellig: we knutselen, spelen een spelletje, kijken tv en eten samen. De kinderen vinden het huis waarin ik verblijf super de luxe en genieten er zichtbaar van. En nu duik ik gauw mijn bed in en hoop morgen een positief bericht te krijgen over de bananendozen. 

Tot de volgende update!