Brood op de plank

Elke ochtend loop ik naar het winkeltje dichtbij het huis waar ik verblijf en daar haal ik dan vers brood voor het ontbijt. Er zijn veel van deze kleine 'winkeltjes aan huis': een inpandig schuurtje dat d.m.v. een paar planken aan de muur omgetoverd is tot een mini-winkeltje. Het assortiment is erg beperkt, maar probeert te voorzien in de basisbehoefte van de klanten. Deze winkeltjes worden een paar keer per dag voorzien van vers broodjes: sweet bread (vergelijkbaar met een Nederlands wit puntje, maar dan 2 keer zo groot), light bread (zie foto, vergelijkbaar met een half vers Nederlands stokbrood) en tapalapa (vergelijkbaar met een Nederlands afbakbaquette maar ligt iets zwaarder op de maag). Mijn voorkeur gaat uit naar sweet- of light bread. Gisterochtend kwam ik bij het winkeltje en toen bleek er totaal geen brood te zijn. Bij het volgende winkeltje, een straatje verderop, idem dito. Toen ik even doorvroeg, bleek dat  er geen brood geleverd was, omdat de bakkers staken. Ook hier in Gambia zijn de prijzen enorm gestegen de laatste maanden/jaren en het meel is inmiddels zo duur geworden dat de bakkers het brood niet meer voor dezelfde prijs aan de kleine winkeltjes kunnen leveren. Als ze de prijsverhoging doorberekenen aan de winkeltjes, zal dit tot gevolg hebben dat de klanten ook meer moeten gaan betalen voor het brood. Voor veel Gambianen zal dit een probleem worden aangezien er veel armoede is in dit land. De bakkers staken en willen daarmee een signaal afgeven naar de overheid dat ze steun nodig hebben om de mensen van brood te blijven voorzien. Ik hoop dat de staking effect zal hebben. In een land dat zo lang onderdrukt is geweest door een dictator, is het goed dat mensen (in dit geval de bakkers) leren voor zichzelf op te komen en hiertoe ook de vrijheid ervaren. Reuze benieuwd of er straks weer brood in de winkeltjes ligt. 

Afgelopen zondag was het family time in de compound van mom and dad. Het is de familie waarin ik zo liefdevol ben opgenomen en waar ik altijd zo welkom ben. Dad zat zichtbaar te genieten van de drukte en de gezelligheid van zonen, dochters, klein- en achterkleinkinderen die de compound in en uit liepen. Gelukkig voelde hij zich weer beter, want de eerste dagen van mijn verblijf hier ging het iets minder goed met hem. In April wordt hij 90 jaar. Dad is een lieve man. Samen met mom geniet hij van zijn oude dag in de compound omringd door zijn groot gezin. Zijn compound is een plek waar iedereen welkom is en waar ook buurtgenoten en vrienden nooit tevergeefs aankloppen als ze ergens mee zitten. De middelen zijn beperkt, maar er wordt rijkelijk gedeeld. We hebben samen genoten van de maaltijd, Benechin, die door Mamarie, Ammie en Haddy gekookt was. We zitten dan samen om één schaal en eten met een lepel of met de hand. 

Ik heb veel scholen en sponsorkinderen bezocht in de afgelopen dagen. Ik neem iedere keer een doos met schriften, pennen, linealen, bordkrijt e.d. mee. Veel van deze materialen zijn gedoneerd door een bedrijf in kantoorartikelen. Gisterochtend was ik op een school terwijl er op dat moment een weekopening werd gehouden op het plein. Aangezien de lokalen leeg waren op dat moment, kon ik mooi even rondsnuffelen en foto's maken. Het lijkt alsof je een flinke sprong terug in de tijd maakt als je zo'n lokaal binnenstapt. Houten banken/tafels waar vaak meer kinderen aan zitten dan officiëel de bedoeling is. Een krijtbord dat inmiddels volgens mij letterlijk onderdeel uitmaakt van de geschiedenisles, maar het belangrijkste is dat het functioneert en dat kinderen onderwezen worden. Hoe kun je een goed leven opbouwen in deze moderne wereld als je niet kunt lezen of schrijven? Hoe kun je een goede toekomst opbouwen als je niet onderwezen wordt over de geschiedenis? Hoe anders kan er een wereld voor je opengaan als je nooit aardrijkskunde hebt gehad? Dankbaar ben ik dat er sponsors zijn in Nederland die het schoolgeld voor een Gambiaans kind voor hun rekening willen nemen. Er zijn hier nog zoveel kinderen die vanwege armoede niet naar school gaan. Omgerekend is het schoolgeld 50 euro per trimester, dus 150 euro per jaar. Mocht je ruimte in je hart en in je financiën hebben om ook een kind te sponsoren, dan hoor ik het graag.

Tot slot nog even een foto van deze twee belhamels. Terwijl ik zat te wachten tot de weekopening op het plein voorbij zou zijn en de kinderen weer naar de lokalen zouden komen, kwamen 'Pier' en 'Pol' bij me zitten. Dit komisch duo zou later op de planken van het theater moeten staan: Gekke bekken, grappige loopjes, vrolijke liedjes... echt een groot Laurel en Hardy gehalte. Deze boefjes hebben mijn hart gestolen. 

Tot de volgende update!