It always seems impossible until it is done

Tijdens de voorbereidingen voor mijn reis las ik een berichtje over een cultural festival dat 8 en 9 Februari in Galloya zou worden gehouden. Ik heb het direct aan mijn to-do-lijstje toegevoegd en zag er erg naar uit. Helaas las ik vrijdag een berichtje dat het festival was afgelast i.v.m. het overlijden van een jong persoon uit de dorpsgemeenschap. De familie zit nog in de rouwperiode en daarom vond men het ongepast om het festival door te laten gaan. Ik ben zaterdagmiddag toch naar Galloya toe gegaan om er een wandeling te maken. Galloya is nl. een klein dorp waar veel prachtige muurschilderingen te zien zijn. In Galloya worden jonge Gambianen gemotiveerd hun creatieve talenten te ontdekken en krijgen ze les in art. Vanwege de hoge werkloosheid en de armoede wagen veel jonge Gambianen hun leven door de backway naar Europa te nemen. We kennen allemaal wel de beelden van de overvolle gammele bootjes waarin vluchtelingen de overtocht maken in de hoop in Europa een beter leven op te kunnen bouwen. Ik weet dat de meningen hierover ver uitéén kunnen lopen en dat ze vaak bestempeld worden als gelukszoekers, maar ik ben zelf ook een gelukszoeker: ik wil ook graag een goed leven voor mij en voor mijn kinderen en dus begrijp ik heel goed dat jonge mensen soms tot deze keuze komen. De backway zit vol risico's en heeft al veel mensenlevens gekost. Het art project in Gambia is er op gericht om jonge Gambianen hun talenten te laten ontdekken en ontwikkelen in de hoop dat ze met hun talenten een beter leven in hun eigen land op kunnen bouwen. Prachtig initiatief.

Vanmorgen ben ik op tijd naar Gunjur gegaan om daar een school te bezoeken. Het is een school waar sommige van onze sponsorkinderen naartoe gaan. Het was leuk om de kinderen te zien en te horen hoe het met ze gaat op school. Voor mij was het de eerste keer dat ik op deze school was. Ik werd heel hartelijk ontvangen door de headmaster Annasaar. Ze vertelde dat de school sinds 2012 bestaat en dat ze veel steun krijgen uit het buitenland waaronder ook Nederland. Ik had de 2 overgebleven dozen met sportoutfits van de voetbalvereniging in Makkum meegenomen. Annasaar ging meteen de sportleraar Yousoufa erbij halen. Ik heb nog nooit zo'n enthousiaste en leuke sportleraar ontmoet. Als ik die vroeger had gehad, dan was zelfs ik misschien wel een sporter geworden ;-) . De blijdschap en de dankbaarheid die hij toonde toen hij de outfits in ontvangst nam kan ik niet in woorden vangen. Kijk maar eens onder het kopje video's om een impressie van de feestvreugde te krijgen. 

Ik heb nu standaard een doos met tasjes van de actie 'Gambiaanse moeders in het zonnetje' in de auto staan. Als we onderweg zijn stoppen we af en toe en stappen dan een compound binnen en vinden altijd een moeder om een tasje aan te geven. De actie is een succes. De moeders zijn er zo blij mee. 

Inmiddels ben ik alweer over de helft van deze reis. De dagen vliegen voorbij. Zo veel indrukken opgedaan, mensen ontmoet en bijzondere dingen gedaan en gezien. Ik ben een gelukkig mens.

Tot de volgende update.