Trip down memory lane

Liters en liters water stromen door de rivier de Gambia en dat al eeuwenlang. Vanuit Guinee stroomt het water over 1120 km door Senegal en Gambia naar de Atlantische Oceaan. Het water staat nooit stil, is altijd in beweging en stroomt als een levensader door het land. Ik zit op een bankje aan de oever van de rivier ter hoogte van Tendeba te genieten van het uitzicht, de rust en de vredevolle sfeer die ik er ervaar. Vele mensen voor mij zullen hier al hebben gezeten en vele mensen na mij zullen dat nog doen en toch voelt het alsof deze plek vandaag op dit moment mijn plek is. In feite is dat wat het leven is; je mag je plek innemen, jouw plek, maar je weet dat het tijdelijk is en dat die plek niet jouw bezit is. Er waren mensen voor jou en er komen mensen na jou. Wat jij achterlaat is wat de volgende mens aantreft. Ik moet ineens even denken aan de spreuk die hangt in een wc van een Duitse bakkerij, waar ik graag met mijn moeder een kop thee drink: "Bitte hinterlassen Sie diese Toilette so sauber, wie Sie sie vorgefunden haben." Wat het leven betreft zou ik er nog een schepje bovenop willen doen: "laat het leven het liefst nog een stukje mooier achter, dan dat u het hebt aangetroffen." Waar je ook woont op deze wereld, we willen immers allemaal het beste voor onze kinderen. 

De rivier stroomt altijd dezelfde kant op, het water kan nooit teruggaan naar zijn oorsprong. Wij mensen kunnen wel teruggaan naar onze oorsprong, zij het dan figuurlijk, bijvoorbeeld door het bekijken van foto's van vroeger of door terug te gaan naar de plek waar we ooit hebben gewoond. Van Tendeba zijn we verder gereden naar Mansa Konko. Het is het dorp waar Alieu is opgegroeid. Alieu brengt me altijd overal naartoe, waar ik ook maar heen wil en daarom leek het me ontzettend leuk om met hem een trip down memory lane te maken. De afstand van de plek waar hij nu woont naar Masa Konko is 124 km. Voor onze begrippen geen onoverkomelijke afstand, maar voor Alieu wel de reden dat hij al meer dan 30 jaar niet in Masa Konko is geweest. Als je moeite hebt om de eindjes aan elkaar te knopen en dagelijks brood op de plank te krijgen voor je gezin, dan zit zo'n trip er gewoon niet in. Des te meer we Masa Konko naderden, des te meer zijn ogen glunderden. De verhalen kwamen los en ik genoot ervan om ernaar te luisteren. Hij had vooraf contact gezocht met een familie waar hij en zijn broers en zussen vroeger kind aan huis waren. De familie woonde er nog steeds en we waren er heel erg welkom. Toen we de afslag hadden genomen en het dorp inreden, zagen we twee mannen zitten. Alieu stopte, deed het raam naar beneden en begon één van de mannen aan te spreken. Het bleek een vriend van vroeger te zijn. Er werden herinneringen opgehaald en er werd gedeeld hoe het nu met hen en hun families ging. Ik maakte nog een foto van hen samen en toen reden we door naar de school, die er nog altijd bleek te staan. We waren er voor schooltijd en er waren wat jongens aan het voetballen op het plein. Alieu trapte een balletje mee en vertelde de jongens dat hij vroeger op deze school had gezeten. Het raakte me om hem zo gelukkig te zien. Zelfs het huisje waar ze hadden gewoond stond er nog, maar het was onbewoond en in vervallen staat. Na het bezoek aan de familie waarmee we afgesproken hadden, reden we met een voldaan gevoel terug. Een lange rit die zeker de moeite waard was. 

Onderweg zie je wel opmerkelijke en grappige dingen in het verkeer. Van oude busjes die als taxi dienst doen, volgepropt met mensen en een berg aan bagage bovenop het dak, tot een koe los staand in een laadbak; het kan hier allemaal. Het verkeer in de steden is een avontuur op zich. Ik waag me er niet aan en laat me liever rijden.