Stil in mij

In de afgelopen maanden heb ik onder de noemer 'Boodschappen voor Gambia' geld ingezameld. Er kwamen hartverwarmende reacties en giften binnen. Het ingezamelde geld is genoeg om 39 gezinnen te voorzien van 25 kg rijst, 5 liter olie en 30 eieren. Tijdens mijn verblijf in Gambia reis ik heel veel af: ik bezoek vrienden, scholen, sponsorkinderen enz. en ben dus veel onderweg. Tijdens het rijden komen we ook in buurten en dorpjes waar de armoede groot is. Onder het motto 'volg je hart, want dat klopt', vraag ik Alieu dan soms om bij een compound te stoppen. We stappen uit, maken een praatje en tot nu toe voel ik altijd de bevestiging dat we precies daar gestopt zijn, waar we moeten zijn. Soms houd ik er ook mooie contacten aan over. Ik vind het belangrijk om naast de mensen te staan en niet de 'goeierik' uit te hangen, waar ze tegenop kijken, daar voel ik me heel ongemakkelijk bij. Respect en een luisterend oor bieden is minstens zo belangrijk als het uitdelen van boodschappen. De verhalen die ik te horen krijg, zijn soms echt schrijnend en hebben mij van meet af aan veranderd: ik ben ervan doordrongen geraakt dat ik me in een bevoorrechte positie bevind, omdat ik nog geen dag armoede heb gekend. Ook realiseer ik me veel meer dat niets vanzelfsrekend is: brood op de plank, gezondheidszorg, sociale wetgeving, voor veel Gambianen is het dagelijks leven een ware 'struggle'. 

Vanmiddag stapte ik een compound binnen en zag ik een man zitten met zijn been rustend op een muurtje. Er waren 2 grote, open wonden op zijn been zichtbaar. Ik schrok ervan. Zijn vrouw had de wonden uitgespoeld met water en nu zat hij in de zon te hopen dat de wonden onder invloed van de zon dicht zouden gaan. Voorzichtig jaagde hij de muggen weg die op de wonden af bleven komen. De man vertelde me dat de wonden het gevolg zijn van diabetes. Ik vroeg of hij de wonden niet kon laten verzorgen in een ziekenhuis of dokterspost. Hij vertelde me dat de dichtstbijzijnde dokterspost gesloten was. Hij zei dat het niet mogelijk was om naar een andere dokterspost te gaan. Mijn vraag waarom het onmogelijk was, bleef onbeantwoord, maar mijn vermoeden is dat de reden een combinatie van afstand en armoede is. Er moeten veel kindermondjes gevuld worden en de man heeft geen inkomen of uitkering. De rijst, olie en eieren werden dankbaar in ontvangst genomen. Toen ik de compound uitstapte, zaten mijn tranen zo hoog dat ik even een wandeling heb moeten maken. Wat is het toch oneerlijk verdeeld in deze wereld. Ik vond het moeilijk om dit verhaal te schrijven, ik kon de woorden maar moeilijk vinden. Het was even stil in mij, maar toch staat dit verhaal hier nu, want het moet geschreven worden. Opnieuw heb ik me voorgenomen om me zo lang ik leef niet af te sluiten voor het leed van andere mensen, maar me in te blijven zetten voor een eerlijkere en betere wereld.