Let's call it experience

Afgelopen zaterdag begon mijn reis naar Gambia. Zoals altijd vloog ik met Royal Air Maroc via een tussenstop in Casablanca naar het vliegveld van Banjul. Het eerste vliegtuig zat vol met vooral veel voetbalsupporters die naar de Afcon finale in Rabat gingen. Toen ik voor de tweede vlucht wilde boarden, kreeg ik te horen dat mijn zitplaats op het laatste moment was veranderd. Ik sputterde al een beetje tegen, omdat ik bij het reserveren extra had betaald voor een zitplaats met iets meer beenruimte. Dat tegensputteren was echter volstrekt onnodig, want het bleek dat mijn nieuwe zitplaats zich in de business class bevond. De reden hiervoor is mij niet duidelijk geworden, maar de verandering van zitplaats bracht ook alle geneugten van de business class met zich mee. Ik heb ervan genoten. Bij aankomst keerde het geluk zich echter van mij af, want één van mijn koffers ontbrak op de bagageband. Met mij waren er nog veel mensen die bagage misten en dus stond ik van 02:00 tot 03:30 's nachts in de rij om melding te maken van mijn ontbrekende koffer. Om 04:00 uur arriveerde ik eindelijk op mijn bestemming en ben ik vrijwel meteen mijn bed ingedoken. De koffer is helaas nog niet terug. Hopelijk krijg ik morgen een telefoontje zodat ik 'm alsnog op kan halen. 

Gistermiddag heb ik als eerste een bezoek gebracht aan de compound van mum en dad. Beide zijn op hoge leeftijd en ik ben dankbaar dat ik ze ook dit jaar weer heb mogen ontmoeten. Vooral de gezondheid van mum is zorgelijk. Ze is dementerend en heeft veel pijn aan haar gewrichten. Met name de knieën zijn pijnlijk, waardoor ze heel moeilijk loopt. De symptomen van dementie nemen toe. De kinderen hadden me al voorbereid dat ze goede en slechte dagen heeft. Op slechte dagen is ze erg warrig en herkent ze haar kinderen vaak niet meer. Gelukkig had ze gisteren een goede dag. Ze was blij me te zien. Wat voel ik me toch nauw verbonden met deze lieve mensen. 

Gisteravond was het dus tijd om de Afcon finale tussen Marokko en Senegal te zien. Gambia ligt als het ware opgesloten in Senegal en de landen voelen zich nauw met elkaar verbonden. Vanzelfsprekend dus dat we Senegal supporters zijn. Het was een bijzonder spannende finale en het geeft toch iets extra's om zo'n wedstrijd in Gambia met Gambiaanse vrienden te bekijken. Senegal won met 1-0 en toen brak hier het feest los. Het Marokkaans elftal was zichtbaar erg aangeslagen en verdrietig dat ze hadden verloren. Toen één van de Marokkaanse spelers huilend in beeld kwam, hoorde ik Awa zeggen: "Don't cry! It's not a failure, let's call it experience." Prachtig, wat een wijsheid voor een meid van 16 jaar. Ik dacht meteen dat dat een pakkende titel voor dit eerste verhaal en voor deze reis zou zijn: Laten we vooral blijven ondernemen en niet huilen als de dingen niet gaan, zoals we graag hadden gewild. Laten we dat opgedane ervaring noemen.