Zo anders en toch zo herkenbaar

Afgelopen zondag had ik een feestje georganiseerd in de compound van mijn Gambiaanse familie. Mamarie en Amie hadden heerlijk gekookt. Eten koken in Gambia is echt zwaar werk. Alles wordt buiten in de brandende zon op hout of houtskool gekookt en dat vraagt veel tijd en energie van de bereiders. Ik houd van alle Gambiaanse gerechten en het mooiste is dat we met z'n allen uit dezelfde schaal eten. Sommigen eten met de hand en anderen met een lepel. Zo samen eten geeft een sterk gevoel van verbinding. 

Op de eerste foto zien jullie me samen met Yafatou. Voor haar ben ik op zoek naar een goede, tweedehandse naaimachine. Yafatou werkt op een afdeling van de gemeente Serrekunda die het ophalen van afval coördineert. Ze maakt veel uren en verdient omgerekend ongeveer €35,00 per maand. Om het even in perspectief te plaatsen: een liter melk kost in Gambia ongeveer €1,30 en een kilo tomaten €1,50. De bodem van haar portemonnee is dus meestal eerder in zicht dan het einde van de maand. Yafatou is na school vrijwel meteen gaan werken om haar ouders financieel te kunnen helpen het gezin draaiende te houden. Ze is de dochter van mijn twin sister Haddy en haar overleden man Boly. Yafatou heeft geen beroepsonderwijs gehad en laatst vertelde ze me dat ze heel graag iets in de modewereld zou doen. Ze wil naast haar baan graag een opleiding hiervoor gaan volgen. Ik zou haar heel graag een naaimachine willen geven. Mocht iemand nog een goede naaimachine hebben/weten die niet meer gebruikt wordt, dan zou ik die graag willen overnemen.

Gisteren heb ik een bezoek gebracht aan de school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Ik vind het altijd een feest om daar te zijn, want de kinderen zijn altijd zo blij om me te zien. Het brengt me altijd terug naar de tijd dat onze zoon Jamahli naar het medisch kinderdagverblijf ging. Als ik daar was, ontroerde het me ook altijd om de puurheid van deze kinderen te zien. Ieder kind is uniek, maar als ouder van een kind dat autisme heeft, herken je wel altijd dingen in het gedrag van andere kinderen met autisme; terwijl we stonden te praten met de directrice van de school, zwaaide er een deur open van een klaslokaal en stormde er een jongetje van een jaar of tien schaterlachend naar buiten. Drie seconden later vloog een leidster erachter aan om de jongen terug te brengen naar de klas. Jamahli heeft ook zo'n periode gekend dat iedere open deur hem uitdaagde om de benen te nemen. Het is fijn om te zien dat de kinderen hier goed opgevangen en begeleid worden. De overheid betaalt de (magere) salarissen van het personeel, maar verder is de school geheel afhankelijk van giften. We hebben vijf zakken rijst, 5 flessen olie en 5 trays met eieren achtergelaten. 

Naast alle bezoeken aan scholen, sportteams en gezinnen om ga ik graag even boodschappen doen op een plaatselijke markt. Ik kijk m'n ogen uit op de markt en vind het leuk om even een praatje te maken met de marktkooplui. Gistermiddag ben ik ook nog even naar het voetbalstadion in Bakau geweest. Het stadion was gesloten, maar ik heb wel een bezoekje gebracht aan het headquarter van Real de Banjul. Leuke bijkomstigheid: de straat die langs het stadion ligt, wordt opnieuw geasfalteerd. Ik dacht dat het asfalt al uitgehard was, maar dit bleek niet het geval. Ik lag bijna op mijn snufferd in de drek, m'n schoenen zijn nu voorzien van een extra zwarte zool, maar mijn voetafdruk staat vereeuwigd voor het stadion! Walk of fame ;-)