I'll be back!

We hebben heel wat kilometers gereden in de afgelopen vier weken. Vergeleken bij de eerste keer dat ik in Gambia was, is de kwaliteit van de wegen wel toegenomen. Er zijn meerdere grote hoofdwegen aangelegd die goed te doen zijn, maar sommige binnenweggetjes blijven een uitdaging. Zelf deelnemen aan het verkeer blijf ik afraden. De regels zijn onduidelijk en worden sowieso niet nageleefd. Weinig berijders hebben hun rijbewijs gekregen na het succesvol afleggen van een rijexamen. De meeste berijders hebben hun rijbewijs gekocht. Corruptie is een groot probleem in Gambia. De meeste lonen zijn te laag om in het levensonderhoud te kunnen voorzien en dus is alles te koop of af te kopen. De kwaliteit van de auto's die hier rijden is uitermate slecht: de meerderheid betreft oude, afgekeurde barrels uit Europa. Er staan wel borden met snelheidslimieten langs de weg, maar de snelheidsmeter is vaak het eerste wat niet meer werkt, gevolgd door de verlichting. Geloof me, het is best eng als het donker is en er komt je op een vierbaansweg ineens een onverlichte spookrijder tegemoet. Voor sommige berijders is het juist een uitdaging om de gehele auto te verlichten: ze vervangen de reguliere verlichting door felgekleurde, knipperende lampen. Als ANWB-medewerker hebben auto's sowieso mijn interesse waar ik ook onderweg ben en hier kijk ik mijn ogen uit: wielen die wel heel raar onder een auto staan, auto's die veel te zwaar beladen zijn enz. Nu kom je hier heel veel checkpoints tegen: een hokje of twee oranje pionnen op de weg waar twee politiemannen alle auto's even laten stoppen. Goeie zaak zou je denken, met al die rariteiten op de weg, maar daar doen ze weinig tot niets aan. Je opent je raam en de politieman groet je en vraagt hoe het met je gaat. Je beantwoordt zijn groet en vraagt uit beleefdheid hoe het met hem/haar gaat. Steevast is het antwoord iets in de trant van: "het valt niet mee, het leven is zwaar" en dat is een verkapte vraag om een financiële bijdrage. Aangezien je om de 5 km wel zo'n checkpoint tegenkomt is het aan te raden om er niet in mee te gaan. Als je het ververelend vindt dat mensen je om geld vragen, dan is Gambia voor jou niet een goede vakantiebestemming. Persoonlijk raakt het me omdat ik weet dat het leven voor veel Gambianen erg zwaar is. Ik kan niet iedereen geld geven, maar wel een welgemeende groet, veel begrip en bovenal respect.

Vandaag is de laatste dag van mijn verblijf hier. De tijd is omgevlogen. Ik heb zoveel gezien, gedaan en zoveel indrukken opgedaan. Mijn koffers zijn gepakt. Vandaag nog Wonjo en Baobab op de markt gekocht om mee te nemen. Op de foto hierboven zie je de Wonjo links onder. Het zijn gedroogde rode bloemen van de Hibiscus. Hier maken ze er een heerlijke sap van die ook nog eens heel gezond is. Er zit veel vitamine C in en het werkt ook bloeddrukverlagend. De Baobab zie je in het midden van de foto. Baobab komt uit de vrucht van de Baobabboom en ook hiervan wordt een lekkere drank gemaakt. Baobab zit vol vitamine B en C en calcium, ijzer en magnesium. Het heeft een positief effect op je weerstand, kan ontstekingen verminderen en je bloedsuikerspiegel in balans brengen. Ik neem het mee om naast al die gezonde effecten, ook een stukje Gambia vast te blijven houden in Nederland. Ook mijn favoriete zwarte thee met mint gaat weer mee naar huis. 

Vanmorgen ben ik met mijn twin sister naar de kapper geweest. Haddy had haar haar opnieuw in laten vlechten en als twin sister kun je dan natuurlijk niet achterblijven. Het was een gezellig uitstapje. De kapster zei: "You're a real African woman now" en dat vond ik leuk om te horen. Ik voel me hier namelijk heel erg thuis en zeg vaak gekscherend dat ik in het verkeerde land geboren ben. Afscheid nemen vind ik best moeilijk, maar ik weet dat het een tijdelijk afscheid is. 
I'll be back!!

Dit is het laatste verhaal van deze reis. Alle lezers van mijn dagboek wil ik bedanken voor het meelezen en meeleven.